افق تاریک

دنیا تنگ

نومیدی توان فرساست

می دانم

ولیکن ره سپردن درسیاهی

روبه سوی روشنی زیباست،می دانی؟

به شوق نور درظلمت قدم بردار

به این غم های جان آزار دل مسپار

که مرغان گلستان زاد

که سرشارند از آواز آزادی

نمی دانند هرگز لذت وذوق رهایی را

ورعنایان تن درنور پرورده

نمی دانند درپایان تاریکی شکوه روشنایی را

آسمان است و من و یک پرواز

                               ما به دنبال چه ایم از آغاز

    ما گریزان و شتابان و پریشان حالیم

                               زندگی چیست کز او می نالیم

    زندگی

              داستان مردیست

                       که به نان اندیشید

                                         صبح تا شام دوید

                  و به نانش نرسید

    زندگی

              قصه ی پیرزنیست

                        که پی کارگران می خوابید

                                          پیر مردش شاید

                  که مداوا بشود

    زندگی

               گریه ی دخترکی در سبد است

                                 که مادر می خواست

                دست ها مشت به دیوار سبد می کوبید

                                ناز آن دخترک زیبا را  هیچ عابر نخرید

    زندگی

                  شاخه گلی پشت چراغ سرخیست

                              که به دستان ظریف پسری نه ساله

                   سوی ما می آید

                              سبز میگردد و از نو حرکت باید کرد

    زندگی

             .. تلخ ترین فاجعه ی عمر من است ..

       چه کسی بود مرا دعوت کرد

                  زود تر باید رفت

                            زود تر باید مرد......!

هوای غربت را در ریه هایم بالا می کشم و احساسات هاشور خورده ام را یکی یکی به دست

 خواب می سپارم. می دانم دوباره روزی به دیدارم می آیند.

رد خاطره هایمان را قدم می زنم  و گامهایم را در احساساتم فرو می برم.

 می خواهم حسرتهایم را در بقچه خاطرات بپیچم  و در بیکران زمان گم شوم.

رفاقتت را که در شیارهای قلبم می تپید در گورستان کدام خاطره به خاک

سپارم؟ بلد نیستم به دوست آفریدنش اعتراض کنم!

قول می دهم زخم های احساسم را به کسی نشان ندهم...

اما...!!!

و او که مرا ساخت

می گفت:

من در جهان ساكتي زندگي مي‌كنم، بسيار كمتر از آنچه فرياد مي‌كشم بازتابي مي‌شنوم..

گفتم:

این دنیا کوه وار ساخته نشده است

که هرچه می کنی بازتاب صدایت را بشنوی

شاید که دریاوار باشد

که هرچه در اعماقش فریاد می کشی، کمتر شنیده می شوی و بیشتر فرو می روی...

بخدا غنچه شادي بودم

 
دست عشق آمد

 و از شاخم چيد

شعله آه شدم صد افسوس

 
كه لبم باز بر آن لب نرسيد

عاقبت بند سفر پايم بست

 
مي روم خنده به لب ‚ خونین دل

 
مي روم از دل من دست بدار

 
اي اميد عبث بي حاصل