تنهایی ام را با توقسمت می کنم سهم کمی نیست گسترده تر از عالم تنهایی من عالم عالمی نیست غم آنقدر دارم که  میخواهم تمام فصلها را بر سر سفره غمگین خود بنشانمت بنشین غمی نیست

خورشيد را به تو ميسپارم و تنها شب هاي خاكستري را از تو طلب ميكنم سهم من تنها خاطره اي

از توست در پستوي دلواپسي نگاهم تنها ارزوي خوشبختي تو را طلب ميكند در ان زمان كه حتي تو برايم غريبه اي سر بر شانه هاي باران ميگذارم و در ان سكوت تلخ صدايت /نگاهت/و...همه چيز را به فراموشي ميسپارم و اسم تو را تا ان زمان كه قلبم ميتپد مقدس ميشمارم !

باورم كن باورم كن كه تنها باور تو قفل اين قفس را ميشكند بگذار كوله بارم را بر شانه هاي شب گذارم وقت رفتن است فرصتي براي ماندن ندارم .داغ رسيدن به روزي كه خوشبختيت رو ببينم در وجودم شعله ور ميشود.در اين قفس تنها منتظر بال گشودن ميمانم..

اكنون من مانده ام تنها با يك اسمان بي دريغ و كوره راهي ناگزير و علامت سوالي كه از وجود من در زندگيت باقيست....

آرام باش آرام باش تو خدا را داری آن حقیقت آن یگانه آن هوادار شبانه آرام باش آرام باش تو خدا را داری آرام باش آرام باش تو خدا را داری آن معبود آن پاکی آن همه خوبی و احساس و بهار را داری آرام باش آرام باش تو خدا را داری پس نگو تنهایم پس نگو بی یاور و بی یارم تو خدا را داری یعنی عشق معبود سنگ صبور دل من دل تو پس خموش ما خدا را داریم ................................................................................ 

وقتی  در ایوان دلتنگی هایت  می نشینی  , وقتی که پشت پنجره بارانی ,

بی هوا  شاعر می شوی  , کسی هست  که  می شود به او پناه برد . کسی

که در شب می توان دلتنگی ها را با او قسمت کرد.

نگاهت را از سنگفرش های  خیس  و سرد کوچه  های باران زده جدا کن.

تا چه  وقت می خواهی  در کوره راههایی  که  برای خودت آفریدی , قدم

برداری؟  می توان از تاریکی ها گذشت . می توان خود را در کوچه های

سبز باور , دوباره یافت. یک نفر هست , شب دلتنگی هایت را با او قسمت

کن , تنها با او.

خداوندا  در این سکوت  و تنهایی  بار دیگر به  تو پناه  آورده ام  تا پناهگاهم

شوی, می دانم اگر رحمتی باشد از توست و اگر عشقی باشد باز هم از توست

ای بخشنده ترین و مهربان ترین , با  تمام  وجود  می پرستمت و عاشقانه  نام

مقدست را بر زبان می آورم تویی که معنای واقعی عشقی ...

با مداد رنگي هايم ياد خوب آمدنت را نقاشي کرده ام و جاده ي سفيد رفتنت را خط خطي ، کسي نيست که زندگي را برايم ديکته کند ، غلط هايم را بگيرد روزهاي اشتباهم را خط بکشد و مجبورم کند از روي تجربه هاي غلط ده بار بنويسم . جغرافياي بودن تو مرز دريا را فرا گرفته ، آنجا که تويي، ماهيي ها نمي توانند بيايند تا چه رسد به من .تاريخ نشان مي دهد قبل از اينکه به يادت بياورم نبودي هر گاه مي خواستم بنويسم نوک مدادم ميشکست 

گاه كه به اطرافم مي انديشم به سادگي ولي سنگين درمي يابم كه چه اندازه گذشت و گذشتن سخت شده است ! چه خوب بود اگر همگي به اين توافق رسيده بوديم كه يا بگذر يا همان لحظه پاسخ بده هر چند خشونت بار .... و گهگاه به خود مي گويم كه « چه سخت است غريبانه گريستن ميان لبخندهاي دروغين .......» كاشكي كلام مي توانست دايره فكر مرا كالبدشكافي كند .... چه ساده غريب شده ايم و چه ساده فاصله ها به تصاعد رسيده اند .... مراقب باش پلها را يكي يكي شكستن كار ساده ايست ......ماندن و ايستادن و دوست داشتن و صبور ماندن ساده نيست و در اين ميان دوست داشته شدن و محبوب ماندن از همه چيز سخت تر است ... خيلي وقتها شده است كه پشت شوخي كه به روزگار دارم با خود فكر كرده ام آدمها مثل كرم ابريشم تنها سفيد و قهوه‌اي را ديده اند و بسياري مصرانه با همين دو رنگ عمر خود را سر مي كنند .... تنها پروانه ها رنگهاي هزار رنگ رنگين كمان شهرام عشق و ابديت را مي نوشند ....  چه خوبست پروانه شدن ....

را دراز مي كردي تا من هم پروانه شوم...